AI zorgt voor eenheidsworst

Als je les gaat geven, weet je dat met elke dag die verstrijkt de dag dichter komt waarop je een student op fraude gaat ontdekken. Ik durf zelfs zeggen dat je er een zesde zintuig voor ontwikkelt. Met genoeg ervaring kan je al heel snel zien als een bepaalde oplossing gedeeld werd onder studenten. Althans, dat kon tot voor kort. AI zorgt er voor dat we vaker wel dan niet allemaal gelijkaardige oplossingen doorgestuurd krijgen.

Dit werd heel erg concreet toen ik enkele weken terug mijn jaarlijks terugkomende vraag stelde: hoeveel kost een specifieke cloud-setup op basis van voorwaarden x,y en z. De opgave die ik daarvoor gebruik, is al vijf jaar oud. Heel bewust hou ik die steeds ongewijzigd. Op die manier kan ik doorheen de jaren enkele analyses doen.

De context

AI is een disruptieve technologie, die nu al een gigantische impact heeft op de IT-branche. Meer woorden moeten daar niet aan vuil gemaakt worden, daar moet niemand overtuigd worden.

Het dilemma

Maar hoe moet het onderwijs daar mee om gaan, dat is alvast mij minder duidelijk. Specifiek bij IT-vaardigheden als programmeren komt al snel de vraag bovendrijven welke kennis wel nog noodzakelijk is, en vanaf welk punt AI mag overnemen. In het ene uiterste van het spectrum zit de mening dat je enkel goed kan programmeren met AI als je een goeie programmeur bent, in het andere uiterste is programmeerkennis overbodig geworden. Wat het wordt laat ik over aan de experts, en vermoedelijk zit de waarheid ergens in het midden.

Hoe dan ook krijgt het meer en meer aandacht in de opleiding, en dat brengt nieuwe dilemma’s naar boven. Een vaststelling is bijvoorbeeld dat AI heel snel dreigt te zorgen voor hogere slaagkansen voor wie geld heeft om op eigen initiatief de duurste en beste modellen te kopen. Dat blijkt dagelijks in het labo waar studenten die werken met gratis tools schouder aan schouder zitten met studenten die soms zelfs meerdere abonnementen hebben bij pakweg OpenAI en Anthropic.

Naar volgend academiejaar zal dus vermoedelijk de beslissing genomen worden om studenten te voorzien in een AI-abonnement, zodat iedereen met gelijke wapens strijdt. Daarin zijn er verschillende keuzes, en voor elk is er wat te zeggen.

De drie opties:

• Mogelijkheid 1 : We laten de studenten allemaal een Claude-abonnement kopen. Op die manier geven we hen de tools die op het niveau staan van wat ook in het werkveld gebruikt wordt. Dat is voor studenten een extra kost, maar IT-studies zijn in vergelijking met andere studies sowieso al erg goedkoop.

• Mogelijkheid 2: leren autorijden doe je ook niet in een Porsche, en het onderwijs heeft de morele plicht om de Europese alternatieven de ruimte te geven om te groeien en een userbase te bezorgen, zelfs als blijkt uit statistieken dat die modellen ongeveer een jaar achterlopen op de Amerikaanse alternatieven. Door een abonnement voor Mistral te laten kopen geven we een duidelijk signaal en een push voor een sterkere Europese AI-voetafdruk.

• Mogelijkheid 3: een hogeschool is in de eerste plaats een locatie waar onderzoek en ontwikkeling een plaats moeten krijgen. In plaats van abonnementen voor studenten (wat jaarlijks neerkomt op ongeveer EUR75000) kan beter geïnvesteerd worden in eigen AI-servers die door studenten kunnen gebruikt worden en ook het onderzoek ten goede komen. De ervaring die opgedaan wordt door het zelf hosten van modellen kan dan weer gedeeld worden met de industrie.